Bugün bir yazı okudum. Çocukların çok küçük yaşlarda çalıştırıldığından bahseden bir yazı. 1992 yılından beri yasak olduğu halde çalıştırılan çocukların ülkesi. Yasak olduğu halde hala yaklaşık 6.3 milyon çocuğun çalıştırıldığı tahmin edilmekteymiş. Daha sonra bu ülkede ki çocukların mağduriyetini ne kadar göz önünde tutarsam, çocukların bu durumdan kurtulmasına o kadar yardımcı olurum diyerek 4 yıldır Bangladeş’te bu çocukların fotoğraflarını çeken bir fotoğrafçının [G M B AKASH] sitesinde fotoğraları gördüm. Daha çok moralim bozuldu. Sonra olayı biraz daha araştırdım.

Türkiyenin nüfusu 71.517.100, yüz ölçümü 814.578 km² dir. Bangladeş’in nüfusu ise 150,448,339, yüz ölçümü ise 144,000 km². Olaya bakın, yüz ölçümü bakımından bizim ülkemizin neredeyse 8′de biri kadar olmalarına rağmen Bangladeş nüfusu bizim ülkemizdekinin 2 katından daha fazla.. Tayyip Erdoğan’ın 3 çocuk yapın lafı geldi aklıma bu istatistik ortay çıkınca. Bu kadar fazla çocuğun olduğu bir ülkede neden büyükler çalışsın ki? Kafa yoran meslekten çok güç gerektiren işlerin çok olması [tekstil, taşımacılık, çay] çocukların eğitime zaman harcamaması konusunda büyüklerin insiyatifine kalmış durumda. Doğal olarak çocuğunun eğitim hayatında başarılı olsa bile doğru düzgün işe bulamayacak olması ve eğitim ile harcanan zamanda; Eğitimin ayırı bir gider yaratması, çocuk çalışmadığı için eve ekonomik katkıda bulunamaması gibi bir çok nedenden dolayı çocuklar çalışmaya mahkum edilmişler.

Bunları okuduktan ve birazda araştırdıktan sonra aklıma Afrikada ki zenci köleler ve Blues geldi birden. Sonra Bangladeş’te icra edilen müzik türlerini araştırırken önce bu ülkenin %88′inin müslüman olduğunu ve bildiğim, tüm zamanların en iyi Blues Tarihini anlatan film olan “Aşkın Müziği” filmininde Bangladeş’te çekildiğini öğrendim. Bu kadarının denk geleceği aklımın ucundan bile geçmezdi. Afrikalı kölelerden ve blues’dan bahsediyordum değil mi, madem ki 17 yıldır bu duruma engel olamamışlar orada ki altı milyon çocuğun en azından 10 bin tanesine gitar verseler [ki böyle bir kampanya başlasa hediye gitarımla birlikte öğretmen olarak ilk ben giderim.] dünyanın yepyeni bir müzik türüyle tanışacağına adım kadar eminim.

Bu yaz facebookta tanıştığım birinin aracılığıyla Anadolu’ya küçük çocuklara müzik konusunda yardım etmeye gideceğim. Çok geniş bir bilgiye sahip değilim ama çocukların müzikle tanışmasına yardımcı olacak kadar yeterli bilgim. Bu yaz bu olay bittikten sonra Bangladeş içinde benzer bir yardım yapabilir miyiz diye tartışmaya açacağım. Eğer Bangladeş için bu düşündüklerim gerçekleşirse eminim ki çok çok ilginç şeyler çıkacaktır ortaya.

Bedeni çoktan satılmış dünyanın, ruhudur, duygularıdır müzik.