İnanılmaz şeyler yapıyor insanlar, ben çok şaşırıyorum ama insanlar başka şeylere şaşırıyorlar. Onların şaşkınlıkları benim için apayrı inanılmaz şeyler oluyor hatta..

Şimdilik örnek vermeden açıklayamıyorum bazı şeyleri, hani öyle bir yere gelirsin ki artık üstü kapalı, tamamen anlamsız gibi görünen cümlelerin sırf bulunduğun mevkii sayesinde didik didik edilir bir şekilde öğrenilir, açıklanır. Malesef şimdi böyle bir değerim olmadığına inandığım için örnek örnek dolaşıyorum. Gün gelir =)

Evet şaşırıyorum insanlara. Kendine bir hedef belirlemek ne zor şey arkadaş.. 22 yıl olmuş ben daha bir tane bulabildim. Oysa insanlar ota boka hedef koyuyor. Hatta bunlardan hedeflerim diye bahsediyorlar. Harbi zor iş. Şimdi adama soruyorum; nedir üstat senin derdin, sen ne istiyorsun hayattan diye, hani en klasikleri evdir arabadır kendimi kurtarayım falan..

Şimdi düşünüyorum ulan bu adam ev alıcam diye hedef koyuyor kendine ve o kadarda önemsiyor bu olayı.. Be adam ev alamazsan, iyi bir işin olmazsa zaten yaşayamazsın ki. Sen bunu yapmaya mecbursun zaten, ne diye bunu allayıp pulluyorsun. Bildiğin sorumluluk işte bu, yapmazsan sorumsuzsun. Bundan büyük bir zanaat gibi bahsetmenin anlamı yok. Şaşırıyorum çünkü böyle olunca hayat eşittir hedef oluyor. Böyle olmamalı. Saçmasapan bir anlamı bir mantığı olmayan kelimelerin arkasına sığınman beni şaşırtıyor.

Ben 20 yıldır hedef denilen boku kendimi geliştirmek ve bir konuda bile olsa uzmanlaşmak gibi algıladığım, benimsediğim ve hala öyle düşündüğüm için, ev almak konusunda ne kadar uzmanlaşabileceğini merakla düşünmekteyim. DüşünmekteyDİM.. Ama sorsan o bile bilmiyorki neyin peşinde olduğunu..

Bugün yine kendimle konuşurken, şöyle birşey anlattım kendime.. Öyle yaşamışımki şimdiye kadar, bir el beni istanbulun ortasına bırakmış bende koşuyorum deli gibi, hani eyvallah güzel sokaklar keşfediyorum, yağmurunda ıslanıp kaldırımlarında hüzünleniyorum, sahillerinde baharı yaşayıp çiçeklerle ümitleniyorum laylaylom, ilginç ilginç kişiliklerle tanışıyorum falan.. Ama nereye gidiyorum ulan ben!!!

Anladık, koşuyoruz, yaşıyoruz harala gürele uğraşıyoruz. Ne sebep var akılda ne çözüm. Kıvran dur anasını satayım.. Birde bu belirsizlik yetmezmiş gibi çevrende birikmiş bi ton gerizekalıya laf anlat. İğrenç egolarını tatmin et. Türlü türlü ilişkiler yaşa, onlardanda miden bulansın, sen en mantıklı en iyimser halinle uğraş yine ama ama yine dengesiz ve sağlıksız tepkilerle karşılaş.. Ve hatta nasıl olduğuna senin bile inanamadığın bir şekilde bir kez daha sabırla tüm ilginçliklere dayan ilişkiyi bozma hatır gönül için =) üzerine dayanılamaz bir yüzsüzlükle saçmaporsuk tepkilerle karşılaş..

Nereye gidiyoruz ulan!!

Ben buldum abi hedefimi, müzik yapıcam ben.. Sessiz, sakin, istekli, tutkulu bir şekilde ilişkimiz sürüyor müzikle. Birgünde çıkıpta bana hayal kırıklığı yaşatmadı. Aksine bana herkesin verdiği mutluluktan fazlasını verdi. Dahada ötesi bana beni verdi.. Var mı ötesi ulan?

Ben biliyorum ötesi berisi var mı yok mu ama dedimya şimdi hepsi boş, ben koşuyorum hala sokaklarda. Şimdi tek eksiğim bir yol! Şöyle ilginç bi söz vardı, nereye gidersen git ne kadar gidersen git, eğer gittiğin yeri bilmiyorsan hiçbir yere gitmemişsindir.

İşte o yüzden nereye gidiyorum ulan ben diyorum. Çünkü bildiklerimin hiçbir anlamı hiçbir mantığı yok şimdi. Ancak bir yolum olursa ve ben şimdi harcadığım enerjiyi bu yolun sonunu görmek için harcarsam yol bittiğinde böyle yaptım böyle oldu diyebileyim.

Sizin için o zaman bir anlamı olacak yaptıklarımın, hani röportajımda da söylediğim gibi, ben hayallerimi gerçekleştirdiğimde bunlar sizin gerçekleriniz olacak. Hayal peşinde koşmakla hayalleri gerçekleştirmek çok çok ayrı ve bir o kadarda derin bir mevzudur.

Hala bilmiyorum nereye gittiğimi eğer bir şekilde imkan bulursam bu konuda hayko cepkin’den yardım isteyeceğim bu adam 2000′li yıllarda tanıdığım en reailst en baba adam eğer bir yol varsa o çizer verir bana. Çizmese bile çizmeyi gösterir ulan. Benim bu yaptığımada “Kısa zamanlı hedefler” diyorlar bende gülüyorum,
haklıyım. Bu bir hedef değil yaşamdır, yaşamak istiyorsan yaparsın abicim, bunu yaşamak istemiyorsan zaten başka bir bokun peşine düşmüşsündür çoktan ve bu peşine düştüğün bokun adına “yeni hedefim” demeye ramak kalmıştır. Ve hatta bu bünye senden ümidi kesmiştir, sevgiler canım dostum.

Ne diyor ogün abi “yaşıyoruz hala”. Kıldan tüyden kefenler uydurup içine girmeyi bırakmak lazım. Ya atlayacaksın yavuz çetin gibi boğazdan ya da yaşayacaksın adam gibi.

Neden bu kadar sinirleniyorum her yazı yazdığımda emin değilim ama içimiz dışımız sinir, stres, nefret dolu.. Bu olmalı sebebi. Yinede yazmak, çizmek, çalmak, söylemek güzel şeyler, ertelemek yerine.
Şimdilik susuyorum. Yolumu bulana kadar..

Kendisiyle röportaj yapmaya kalkışacak kadar manyak bir adam var karşımızda. Bu durumu, şarkılarını hazırlayıp albüm çıkardığında karşılaşacağı muhtemel saçma ama bir yandanda gerekli sorulara alışmak için yaptığını söylüyor. Tembel olduğunu, uyumaktan hiç bıkmadığını eğer uğraşmak istemezse yemek bile yemediğini ve sorumsuz biri olduğunu daha kimse sormadan onu yargılayamadan kabul ediyor. Gitarını bir yaz tatilinde çalışıp kazandığı parayla almış ama sanılanın aksine bir müzik aletine böyle dramatik bir şekilde sahip olmanın, insanın müzik hayatına hiçbir ilginç katkısı olmadığınıda ekliyor.

>> Neden ısrarla tembel olmayı seçiyorsunuz?

-R- Çünkü, düşünülenin aksine bu dünyada bulunmamızın sebebi çalışmak değil bence. Tabii ki yatmak, göbek büyütmekte değil amaç. Şimdi ben müzik yapabilmek için yıllarca eşek gibi çalışayım sonra iş işten geçtikten sonra hayatın en keyifli en heyecanlı zamanları bittikten sonrada hayallerimi gerçekleştirmeye başlayayım. Ben böyle olmasından yana değilim.

>> Bir çözümünüz var mı peki bu konuda?

-R- Hayır. Bir fikrim yok çözümü için. Belki yaşamım bir yol çizebilir.

>> Bu kadar tembel ve sorumsuz olduğunuzu söylüyorsunuz, bir işiniz var mı?

-R- Hayır. Üniversite bittiğinden beri ilk defa iki ay boşta kaldım. Eğer borçlarım olmasa tekrar çalışmakta istemiyorum ama borçlarımı bitirmek için keyif alabileceğim bir kaç işte çalışmak zorundayım.

>> Neden boşta kaldınız?

-R- Bilmiyorum. Üniversite okurkende çalışıyordum. O zamanlar çok şanslıydım bir işten çıkar çıkmaz bir kaç gün içinde yeni bir iş buluyordum. Hepside ayrıldığım işimden daha iyi bir iş oluyordu. Ama bu sefer öyle olmadı.

>> Neden iş değiştiriyorsunuz? Hemde işiniz öncekinden iyi olduğu halde..

-R- Çalışmayı sevmiyorum. Zaten çalıştığım bütün işlerden kendi isteğimle ayrıldım. Hatta kaçar gibi ayrıldım diyebilirim. Arada 1-2 aylık kısa işleri saymazsak. Üç dönüm noktası vardı benim için üç şirket ve bütün işlerime geç kalıyordum. Uyku hep başıma bela oldu ama yinede seviyorum uyumayı, yine çalışsam yine geç kalırım.

>> Şimdi ne yapmayı düşünüyorsunuz? Hep böyle çalışmadan nasıl yaşayacaksınız?

-R- Müzik yapmak istiyorum ve bir rock kafe açmak istiyorum. Kafe’nin yeri önemli değil, bana ait olsun içinde yaşayabileyim, müzik yapabileyim ve kendi masraflarını çıkarsın yeter. Belki bu hedeflere ulaşmak için değişik para kazanma yöntemlerini deneyebilirim. Belli olmaz.

>> Bu şekilde mutlumusunuz?

-R- Hayır. En son ne zaman gerçekten mutlu hissettiğimi hatırlamıyorum. Sürekli artan sorunların arasında anlık mutluluklara zaman ayıramıyorum. O kalabalığın arasında göremiyorum galiba mutluluğu. Hüznü seviyorum zaten, uçuk bir seviyeye ulaşmadığı sürece mutluluklarla pek ilgilenmiyorum.

>> Çok karamsar ve umutsuzsunuz.

-R- Evet. Bu duruma olumsuz yaklaşmak yerine ortada ki güç ile ilgileniyorum daha çok, birgün üzerimde ki bu büyük negatif enerjiyi istediklerimi gerçekleştirerek tam tersine çevirmek istiyorum. Ne kadar dibe inersem o kadar yükseğede çıkabilirim diye düşünüyorum.

>> Karamsarlığınızın belli bir nedeni var mı?

-R- Bunun için herhangi birini ya da herhangi bir olayı suçlayamam, yine benim yaptıklarım ve yapmakta olduklarımdır bunun sebebi. İllaki yaşadığımız çevre, içinde bulunduğumuz hayat, ortam, insanlar buna sebep olurlar ama bu ilişkileri biz seçeriz. Bu yüzden tersine çevirebilmekten umutluyum. Demek ki o kadarda umutsuz değilmişim =)

>> Bu büyük ve karmaşık ama bir o kadarda gerçek dünya üzerinde çok fazla hayaliniz var. Hedeflediğini noktaya gelene kadar gerçekçi adımlarınız olacak mı?

-R- Zaten hayaller beni ilgilendiren tarafı. Bahsettiklerim eyleme geçtiğinde ben hayallerime ulaşırken ürettiklerim, senin tanımladığın dünya gerçeklerini bir parçası olacaklar. Ancak derinine inmek isteyenler hayalleri görebilecekler.

>> Peki umarım başarırız o zaman =))

Böyle olmaz lan =) Bana biri röportaj için soru hazırlasın, neyse cevabı veririz =))

Kuru, sıcak bir geceye açıyorum gözlerimi,
Yaşadığımın farkına varamadan bunalıyorum,
Nefes almak hiç bu kadar yorucu olmamıştı,
Sokaktan gelen belli belirsiz seslerden çok
Damarlarımdaki kanın uyuşukluğunu hissediyorum,
Burada öylece oturmak canımı sıkmış olsa da
Sokağa çıkıp yerde yuvarlanmaya takatim yok,
Başım ağrıyor,
Çatlayacak gibi,
Hayat bir film gibi hiç durmuyor
Ben binlerce kez boğulsam da ortasında akıntının,
Her seferinde başka bir yerinde uyanıyor cesedim.

Eğer ilk kez nefessiz kalıyorsan bu sana eğlenceli gelebilir. Sanırım ilk kez yaşıyorum.

Bir daha yaşamak istemeyeceğim bir çok an var hafızamda. Gerçekten ilginçtiler. Korkunç ama gerçekten zevkli. Bu film izlemekten öte bir durum ya da canlı canlı bir trafik kazası görmekten. Beyninin uçtuğunu hissetmek ne kadar güzel olabilir ki. Bir yandan öldüğünde senin için üzülecek insanları düşünürken diğer yandan eğer sağ kalırsam mutlaka bunu tüm insanlar bilmeli, bunu yazmalıyım okumalılar ya da izlemeliler, diye düşünmekten daha çılgınca ne olabilir. Bir yandan öldüğünde hiçbirşeye yaramayacak saniyeler yaşarken diğer yandan saniseleri bile aklında tutmak istemek.
Geçmeyen zaman..
İlk defa gördüğün ağaçlar..
Belki bir daha hiç geçmeyeceğin sokaklar..
Binaların arasından azda olsa görünen gökyüzü..
Ellerin!!

Ellerin hiç bu kadar güzel olabilirmiydi. Titriyorlar, kocasından dayak yemek zorunda kalmış güzel bir kadının çaresizliği var parmaklarında..

Beynin..
Hayatınla ilgili o sıradan saçma şeyleri düşünmekle yorduğun beynin tüm bencilliğiyle vücudunda ki et parçalarını düşünmeye çalışıyor ama onları yönetmeyi beceremez bir halde. Belki kendini bile kurtaramayacak olmanın korkusu var sadece. Pes etmek için gözlerini bekliyor. Gözlerinse bir bebek gözü gibi inceliyor etrafını, şaşırıyor, anlamsızca, manasızca başını çevirdiğin herşeyi beynine gönderiyor. Beynine muhtaç olan herşey aldatılmış bir erkek gibi, yalnız, tek başına.. Kendilerini kontrol etmeyi bilmiyorlar ve yavaş yavaş bir ceset gibi davranmaya başlıyorlar.. Bunu farketsede beyninin yapacağı hiçbirşey yok gibi.

Bunu biliyorsun. Dahada ötesi bildiğin en gerçek şey bu. Bir çığlık değil, etrafı tozlara bulayan bir Duman! Önce boğazını sonra seni yakan bir Duman.. Aklının kıyamet vakti bu.

İşte bu kadar korkunçtur ilk kez. Birazdan yaşayacağın en kısa uykunun ardından, gözkapaklarından sızan gün ışığı ile birlikte dudağındaki gülümsemeyi hissettiğinde, ilk kez yaşıyor olmanın ilginçliği ve güzelliği belirir beyninde..

Bu yüzden bir kez ölürsün.

Bir kez daha gözbebeğine dokunmaz günışığı. Uyanabildiğin her sabahın değerini bil!

Hayatın beni etkilemesini bekliyorum. Sonra hayatı en çok insanların oluşturduğunu farkediyorum ama çevremde ki insanların neredeyse hepsini etkileyecek kadar farklı bir yaşam sürüyorum, bir çoğunun yerimde olmak isteyeceği kadar hemde.. az önce hiç bir zaman yapmak istemediğim işime gelmek için bütün gece uyumayıp daha sokak lambalarının bile zor aydınlattığı sokaklara düşüyodum. Yerler biraz ıslaktı, gece biraz yağmur atıştırmış ama ben son bindiğim otobüsten indiğimde obur bir insan gibi yağmur yemeye başlamıştı toprak, bizim tamda ağzında yaşadığımızı unutmuş yine. İnsanı gerektiğinden ya da düşünebileceğinden çok daha fazla rahatsız eden bir havada birde bu yağmurda ıslanmak, hem de yaz ayakkabılarımla birlikte, hiç mi hiç yaşamak istemeyeceğim birşeydi. Şimdi hala ıslak montumla birlikte kahvem için ısıtmaya başladığım suyun hazırlanmasını bekliyorum. Birazdan hayatın beni bir bardak kahve ile etkilemesine izin vereceğim… Kahve mi döktüm, üstelik istediğim kahvede kalmamıştı, hayat izin verdiğim halde kafamın içinde ki ‘gecenin dördünde istanbul‘ havasını bozmaktan başka bir iş yapmadı yine..
Bu sabah kendime verdiğim en güzel hediye hatta 21 yıldır kendime verdiğim en mükemmel düşünce yaşama nedeni mi bulmuş olmamdı. Daha düne kadar birileri bana bundan söz etse onunla çenem hareket edemeyecek hale gelene kadar dalga geçebilirdim, eleştrebilirdim. Ama yine en saf, en doğal olanı buldum ve aldım kollarımın altına. Çok değil bundan bir kaç yıl önce en zeki ve en çok düşünen sevgilim bana ‘kendini bul‘ diye söylenip dururdu. O gün bugündür uzun bir yolculuğa çıkmıştım. Bu yolculuktan en çok o zararlı çıkmıştı. Çünkü ilk işim onu hayatımdan çıkarmak olmuştu. Bugün en çok yol aldığım gün oldu.
Eğer bir tanrı varsa bize verdiği en mükemmel şey sevginin o büyük erdemi olmalıydı. Sevebilmenin gücü. Ama bu aşk romanlarında, filmlerinde ya da sözcüklerinde geçen sevgi değildi. Üst sokakta oturan Erdemin kız arkadaşı Sevgi’de değildi malesef. Çünkü romanlarda kötü sonlar vardı, filmler hüzünlü müziklerle hayat karartıyor, umutları yıkabiliyordu. Sevgi sözcükleri bu benimde içinde bulunduğum yoldaki pembe gözlüklü insanları korkutup geri döndürebiliyordu. Oysa sevgi o değildi. İnsanın bahsettiğim konuda sadece iki yolu vardı. İyi ve kötü. Sevgi denen şey bitebilecek, koklanacak, yenilecek, harcanacak, içilecek, kafanı güzel edecek bir şey değildi. Sevgi başka türlü birşey. Sürekli verebileceğin, hiç durmadan verebileceğin sanılanın aksine sen dağıttıkça hayvanlar gibi içinde çoğalan birşey. Tercih meselesi. Kötü yola girdikten sonra aynı yolu tekrar dönmen gerekir iyiyi bulman için. Ama iyi olanı seçtiysen, sevgiyle iç içeysen ve bi an bile vazgeçersen kendini kötünün içinde yalanın dolanın en içinde bulabilirdin.
Şimdi diyor ki adam ‘arada bir buluşalım seninle biz yine’ belli ki üzgün, terkedilmiş eski bir bina gibi hissediyor kendini.. Oysa öyle değil, terkettiğim ya da terkedildiğim tüm kadınları hala çok seviyorum. Tekrar olsa yine onları seçerdim sonuna kadar yaşayabilmek için. İnce bir çizgi var. Geçmişe bağlanmak ve gelecek yaratmak arasında. Arada bir istiyor insanın canı, hiç bırakmam diyor bir kez daha eskide kalan o güne dönebilsem. Ve bunu söylerken güzelim geleceği geçmişiyle tıka basa dolduruyor, böylece aklından hiç çıkmayan eskinin eskisi geçmişler yaratıyor. Gelecek boş bir sayfaysa yeni şeyler yazmalısın, önceki sayfadakileri tekrarlarsan hem sen sıkılırsın hemde insanın bir daha okuyası gelmez. Sonra terkedilmiş bir bina olmaktan yakınır durursun.
Düşündüklerimin yanından bile geçemez aslında bu satırlar, daha derin daha yoğun şeyler onlar ama bu boktan kelimeler başa çıkamıyor işte bu işle. Sonra üzerine bir kaç tane de nota basıyorum, havalıda oluyor hani ama ne boktan şeyler olduğunu bir ben biliyorum yine. Yaşamakta inanç meselesi, hani inancın tanrı ile senin aranda diyorlarya. Sevgide öyle aşkta, kelimelerde öyle kahvede, yağmur ve toprakta.. Herşeyin üzerinde ki o tanrısal değeri veremezsen ya terkedilmiş bir bina ya da kanalizasyon çukuru olma ihtimalin yüksek. Benim bunları söylerken her hangi bir kaygım yok ama sen yinede kahvede ki ya da yatak odasının kapısında ki tanrısallıktan bahsetme insanlara =)

‘Aylar önce bir gece yazıp, sabah işe gittiğimde tüm listemdeki insanlara gönderdiğim bir “Günaydın” yazısıydı. Tekrar paylaşmak istedim okumamış olanlar için.’