Bir dağın tepesinde, zirvesinde, dağın bembeyaz saçından, masumca bir kar topu yuvarlasan ve bir çığ olsa yamaçta ki köye indiğinde. Yıkılan bahçenin, paramparça olan evin yada ölen yaralanan insanların kime ne soracağı hakkında bir fikrin var mı..

Yalnızca bir gün aklımı esir alan bir düşünceyi yaşadığımız onca ay’a mâl etmişsin.

… diye başlamıştım sana yazmaya.

Öyle bir dünya ki sen nereye koyarsan, o oluyor-muş zamanla.. Bunca zaman suçluluk duyduğumdan seni hep istikrarlı gördüm ben, bugünde onu anlatacaktım sana.. Aslında bırakıp giden ben değildim. Bunu ispatlayacaktım. Bende emindim kendimden ve nefes aldığım sürece pes etmeden yerimden kalkıp savaşmaya hazır olduğumu öğrenmiştim..
Ama utangaç olmak aşkın çemberinin dışında kalıyormuş. Yıllar öncede söylediler suratıma bağıra bağıra ortalıklarda meydanlarda: sen büyük bir korkaksın diye.. Kendi gölgesinden bile korkan bir korkak.. Cümlelerinin, kelimelerinin sıradan boktan unutulup yitip giden, uçucu olan herşeyin arkasına saklanan.. Ama onu acıtmamak için ona hiç söylenmeyen berbat korkular. Süslü olmayan tek cümlem son cümlemdi başıma neler getirdi. Benimde canım yandı bilemedim senin canını yakmamayı beceremedim işte ne yapayım. Hikayelerimede şarkılarıma sözlerimede lanet olsun..

Beni affetmişsin.. affettiğin için teşekkürler.. Sanırım bugün -elimden aldığın süslü cümlelerimde- yok olduğunu söylediğin gizli bahçenin karşılığıydı. Sen beni hiçbir zaman affetmedin, erdemin öfkenden büyük değil! Ben seni gerçekten sevdim, pes etmedimde hiç, zamanın kapısında uzun bir kuyruk bekliyordum, diyordunya hani zaman diye:) sen anlatıyordun bana gerçekleri daha geçenlerde…. Sen bugünün anılarını hayallerini duyarken benden yüzyılların hayalini biriktiriyordum ben. Ama yok şimdi, anılar, hayaller, bugün yada yarın.. İyi bir çocuk olamıyorum ben.. insanların gözlerine bakamıyorum. yüreğine bakmak işkence..

Bak hayatın sıradanlıklarından birinden daha kurtuluyorum, sana bir cümle söylemişim ve aslında seni hiçe saydığımı düşünmüşsün sende bunu saklamışsın aylarca. Erteleyincede iyi çocuk olunmuyormuş, sakladığım onlarca tezat şeyden biliyorum..Senin yanındayken birgün aklıma başka birinin gelmesi ve bunu sana açık açık söylemem bence dünyanın en mükemmel erdemidir.. Ama iki ayrı kişiliği birbirine çarpmak insanın canını değil hayatını yakar.. İnsanın yaşamışlığını geçmişini anılarını yakmak değil geleceğini ve yaşamını yakmaktır.. Evet her ne koşulda olursam olayım severim bende nietzsce’yi, bir hiçim. Bunu kabul etmeme yardımcı olduğun için teşekkür mü edeyim sinirleneyim mi hiçbir fikrim yok. Hiç, bu olsa gerek..

Bilgin olsun, mesele pes etmemek değil, kendini kaybetmemekmiş. Çünkü;

Saklı bahçelerde hep çiçekler ölürmüş
Kurtlanmış cesetlerin kemikleri sızlarmış
Aklı hep başka yerlerde gizli bahçenin
Toplayamaz çiçeklerini solmuş günlerin

Çünkü bu hikayenin devamı yokmuş, çünkü bu hikaye bir kısır döngüymüş..